و درنگی در راه

روزی به نام مادر...

آرسوی — Fri, 11 May 2012 19:08:46 GMT

درود

باز هم روز زن و روز مادر فرا رسید... تو این فکر بودم که نکنه سالی دو سه بار روز زن داریم! آخه خیلی زود به زود می رسه! برعکس روز مرد که هر دو سالی یه باره!...

به هر حال مادرها انقدر برامون زحمت کشیدن و می کشن که اگه هر روز هم روز مادر باشه بازم کمه و خدا خیرشون بده که حداقل یه روز مردم رو به این فکر میندازن که: « مادری هم هست، تشکری باید...»

به مناسبت این روز عزیز یه چنتا جمله پیدا کردم که براتون میذارم...

1. خیر و برکت، بیشتر بر محور وجود زنها می چرخد....... امام صادق (ع)

2. یک مادر خوب به صد استاد و آموزگار می ارزد...... جورج هربرت

3. مادر سازنده ی جهان و تابلوی آفریدگار است..... بتهوون

4. تار و پود روح مادر را از مهربانی بافته اند...... والدو امرسن

5. انسانها وقتی که کودکند، می خواهند برای مادرشان هدیه بخرند ولی پول ندارند! وقتی که بزرگتر میشوند، پول دارند ولی وقت خریدن هدیه را ندارند! و وقتی که پیر می شوند پول دارند، وقت هم دارند ولی دیگر مادر ندارند!..... نویسنده نامعلوم.

6. از مرگ نمی ترسم... من فقط نگران آنم که در شلوغی آن دنیا مادرم را پیدا نکنم..... نویسنده نامعلوم

بدرود

پ.ن 1: برای ابراز علاقه به مادر منتظر یک روز خاص نباشید...

پ.ن 2: کاش حداقل نصف این مقداری که میگیم، قدرشو می دونستیم...

اردوی مدرسه...

آرسوی — Wed, 09 May 2012 14:17:18 GMT

درود

کمتر کسی پیدا میشه که از اردوی مدرسه و دوران تحصیل بگذره و این فرصت با هم بودن و اذیت کردن و خوشی رو از دست بده... دست زدنا، آواز خوندنا، رقصیدنا و کلی شیطنت...

بالاخره ما هم بچه های مدرسه رو بردیم اردو... البته مجوز خارج از استان رو نمی دادن پس مجبور شدیم راه دور نریم...

این اردو فصل جدیدی بود تو شناخت دانش آموزا، چیزایی دیدم و شنیدم که تو این 7 ماه گذشته از سال تحصیلی برام پیش نیومده بود و خیلی فایده مند! بود.

کلاً اینجور جاها بچه ها یه وجه دیگه از شخصیتشونو رو می کنن... اونی که در طول سال ساکت و منزوی بوده میشه اذیت کن و شلوغ، اونی که شر بوده و نافرمان میشه یه بچه ی آروم که خودشه و هندزفری تو گوشش و قدم زدنهای بی پایانش و ...

ولی چنتا چیز رو میشه خوب حس کرد، اینکه تکنولوژی فاصله ی بین نسلها رو داره زیادی زیاد می کنه و عواقبش دامنگیر همه قشر و جنس و عقیده ای شده... اینکه تفریحات کاذب چه تنوعی گرفته و چه خودشونو جا کردن بین نسل امروز... اینکه حواسمون باید جمع باشه و چشم و گوشمون باز، چون چشم و گوش نسل جدید زود و زیادی باز شده...اینکه اگه دوست بچه هامون نباشیم،دوست ها پدر و مادر بچه ها میشن و زود جای ما رو می گیرن... اینکه دیگه به هیچ بچه ای نمیشه بگی فلان کار برات زوده و تو هنوز بچه ای... اینکه اگه از تجربه هاتون نگید، خودشون میرن دنبال تجربه کردن... و هزارتا اینکه ی دیگه...

خلاصه از همه لحاظ اردوی خوب و مفیدی بود و اتفاقاتی پیش اومد که برا تنوع یکی رو براتون تعریف میکنم...

تو راه برگشت بودیم، کنار یه مسجد نگه داشتیم تا برا بچه ها بستنی بگیریم، بچه ها هر کدوم یه جوری خودشونو مشغول کرده بودن و تو حال و هوای خودشون بودن... من داشتم از یه آبخوری که اونجا بود آب می خوردم و دست و صورتی می شستم، یه دفعه به سرم زد که اذیتشون کنم... هی آب می پاشیدم رو بچه هایی که اون اطراف بودن و عکس العملشون دیدنی بود...

چنتاشون کنار هم نشسته بودن و با هم بازی می کردن و خلاصه اصلاً حواسشون به اوضاع نبود...

دستم رو پر آب کردم و ریختم روشون... یهو یکیشون داد زد: « نکن مرتیکه ی ... (این کلمه بدلایلی سانسور شد!) »

بچه ها همه ساکت شدن، هرکاری کردم نتونستم جلو خندمو بگیرم و زدم زیر خنده... بچه ها هم خندیدن و اون بیچاره از خجالت سرخ شد و دست و پاش شروع کرد لرزیدن... دیدم الآنه که بیفته پس، گفتم اشکال نداره اصلاً ناراحت نشدم آخه وقتی کسی به خودش اجازه ی شوخی کردن با دیگران رو میده باید منتظر شنیدن حرفی یا برخوردی این چنینی هم باشه و ظرفیتشو هم داشته باشه. ( و خلاصه دیدم شرایط جوره یه کم براشون رفتم رو منبر و از شوخی های بیجا گفتم و ... )

این چند روز که از اردو اومدیم دانش آموز مذکور بارها اومده معذرت خواهی که فلان و چنان و هربار فقط با لبخندی از طرف من مواجه شده...

بدرود

پ.ن 1: میگن هرکی رو خواستی بشناسی باید یه سفر باهاش بری...غیر از سفر آخرت!

پ.ن 2: خیلی ها تنها پشت گرمیشان آفتاب داغ است! دریابیدشان...

معلم و شاگرد امروزی...

آرسوی — Tue, 01 May 2012 21:50:07 GMT

درود

دیروز دوازدهم اردی بهشت بود، روز معلم...

ولی چندان فرقی با روزهای دیگه نداشت... شاید فقط تو تقویم و اخبار و رسانه ها این روز پررنگ تر از روزای دیگه باشه (منظورم برا معلماست)

نمی دونم معلم ها دیگه اون معلم های قدیم نیستن یا دانش آموزا دیگه مثل قبل نیستن... البته فکر میکنم هر دو... در گذشته یا حتی زمانی هم که ما دانش آموز بودیم، احترام و ارزش شغل معلمی خیلی بیشتر از الآن بود، وقتی می گفتن فلانی شغلش معلمه، یعنی منزلت، یعنی درسخون، خوش شانس، شاهکار، یعنی تأمین، خلاصه یعنی خیلی!

الآن قضیه فرق می کنه... اگه یکی بگه بابام معلمه یا یکی از اعضای خونوادم معلمه، میگن خوش به حالت اگه برا وام گرفتن ضامن بخوای مشکلی نداری، نمیگن خوش به حالش!

قبلاً حرف معلم با حرف کدخدا و بزرگ خاندان برابری می کرد... الآن چی؟...

البته شرایط زیادی باعث این اتفاقات شده... وقتی معلمی (نه هر معلمی) میره در مغازه میگه: معلمی حساب کن! یعنی ناخواسته داره سعی می کنه که وجه ی معلم رو پایین بیاره، یعنی برا خودش و شغلش ارزش قائل نیست و ...

ولی بازم باید بگیم البته، دانش آموزای امروزی هم مثل سابق نیستن... رشد اجتماعیشون، تفریحاتشون، توقعات خانوادگیشون و ... همه تغییر کرده و می کنه...

همه ی اینا دست به دست هم داده که اسم معلم فقط روی کاغذ زیبا باشه... ولی میشه اینم با قطعیت گفت که: این موارد شامل همه کس و همه جا نمیشه و هنوز هستند افراد زیادی از هر دو گروه که به معنای واقعی معلمن و دانش آموز...

دو سه روز پیش تو یه مغازه بودم یه خانمه دست دخترشو گرفته بود و اومدن تو، گفت یه کادو می خوام برا روز معلم... ( با خودم گفتم شاید این حداقل کاری باشه که میشه به یه معلم فهموند که ما حالیمونه شما چه زحمتایی برا فرزندان ما می کشید)...

فروشنده چند مورد رو پیشنهاد داد که به دلیل قیمت بالا انتخاب نشدن... در نهایت کلاً منصرف شدن و هرچند برخلاف چهره ی مادر از چهره ی دختر می شد ناراحتی رو حس کرد، از مغازه بیرون رفتن...

مطمئناً هیچ معلمی راضی نمیشه کسی بخاطر روز معلم اذیت بشه... یه تبریک ساده هم کفایت میکنه... درست مثل روز تولد می مونه...

هر چند به نظر من نمره ی خوب و انضباط خوب، بهترین کادو از طرف دانش آموزه برا معلم، نه فقط روز معلم بلکه هر روز سال تحصیلی...

و در پایان:

« هر چند عاشقان قدیمی از روزگار پیشین تا حال، از درس و مدرسه، از قیل و قال بیزار بوده اند، اما اعجاز ما همین بود _ ما عشق را به مدرسه بردیم در امتداد راهرویی کوتاه... » .......... قیصر امین پور

بدرود

پ.ن 1: معلم عزیزم، معلمین عزیز و همکاران گرامی روزتان مبارک و خسته نباشید...

پ.ن 2: امروز چهار نفر از دانش آموزا به من تبریک گفتن!!! نمی دونم مشکل از منه یا از دانش آموزا یا از هر دو یا از هیچکدوم؟!

پ.ن 3: به نظر شما این روزا چندتا از حق و حقوقای شاگرد و استاد به صورت صحیح رعایت میشه؟

نوروز بی نظیر...

آرسوی — Sun, 01 Apr 2012 18:15:12 GMT

درود

نشسته بود منتظر رسیدن ...

اسفند رسیده بود و او هنوز منتظر رسیدن...

سایه ها کوتاهتر می شدن و سال پیرتر...

آقا این چنده؟... اووووو مگه چه خبره؟!!... برو پاساژ ستاره همینو میدن 130 تومن!

سال کهنه می شد با اتفاقی نو... امید و استرس، شادی و هیجان، سِکرِتی در زندگی...

سال نو شد و آجیل و شیرینی، دید و بازدید و تبریکات فراموش شده...

میهمان خوانده و ناخوانده، زندگی در جریان...

کاش زودتر تعطیلات تموم میشد... خودش بهتر می دانست که آرزوی گذران عمر می کند... استرس بیشتر می شود از میهمان خوانده...

چشمهایش را باز می کند، بالاخره سیزده آمده... تنها می رود... می رود که فقط رفته باشد...

سبزه ای در جاده می رقصد، وااااای خدا رحم کرد!... آخه بی شعور سبزه را که نباید با ظرفش بندازی تو جاده... مردم آزار.

روزها می گذرند و فردا هم خواهد رسید... به امید فردا...

بدرود

پ.ن 1: عید گذشته رو به همه ی شما دوستان عزیز تبریک میگم...

پ.ن 2: مرد بزرگ دیر قول می دهد و زود به قولش عمل می کند... کنفسیوس

پ.ن 3: به قول حاجی: قول نمیدم ولی سعی می کنم فاصله ی پستها رو کم کنم...

عبور ممنوع!

آرسوی — Sun, 26 Feb 2012 19:30:19 GMT

درود

بعد از حدود یک ماه اومدم ولی نمی دونم می خوام چی بنویسم و چی بگم... فقط از اینکه فرصتی پیدا شد و تونستم یه کم بحرفم جای تعجب داره و شکر!

اول اینکه خیییلی این روزا سرم شلوغ شده، ما رو بستن به کلاس و دوره و صدتا جلسه و هزارتا کوفت و زهرماری (این جمله فقط جنبه ی عصبانیت داشت و ارزش قانونی ندارد!) و به قول معروف وقت نداریم سرمون رو بخارونیم...

تو یکی از این جلسات، مدرس که حاج آقایی بود داشت در مورد حضرت آدم و حوا و جریانِ خوردن میوه ممنوعه که احتمالاً گندم بوده یا انگور (یا یه همچین چیزی) و خروجشون از بهشت صحبت می کرد و در آخر عنوان فرمودند که: « اگه آدم و حوا اون کار رو نمی کردن الآن ما همه داشتیم تو بهشت زندگی می کردیم » و قاعدتاً می شه نتیجه گرفت که: وای که چه حالی میداد...

یاد یه جریان افتادم که اون قدیم قدیما اتفاق افتاده بوده... یعنی زمان ساخت اولین پل هوایی!

روایت شده که: اولین پل هوایی رو که تو ایران ساختن به مردم گفتن: ای مردم، هر کس جون خودش رو دوست داره از این به بعد از بالای این پل عبور کنه، تا خدای ناکرده با اسبی، گاوی، دوچرخه ای چیزی تصادف نکنه و گناهش رو پای ما ننویسن و خونش به گردن ما نباشه و از ما گفتن...

و اما مردم عاقبت اندیش چون صرفه جویی در انرژی براشون مهم بود، برق پله ها رو قطع کردن تا ورزش همگانی رو هم ترویج داده باشن و مسئولین اون زمان تو بیلان کاریشون حرفی برای گفتن داشته باشن.

و چون نمی خواستن از این پله های بیشمار بالا برن و زانو درد و کمردرد رو به جون بخرن، پس کلاً بی خیال پل هوایی شدن و این پل هوایی ها با هزینه ی بسیار، کاملاً بی استفاده مونده بود و داشت باد و بارون می خورد و کم کم هزینه ی تعمیر هم بهش اضافه می شد!...

سازنده ی پل ها تصمیم گرفت تا راهی پیدا کنه که مردم رو تشویق به استفاده از پل کنه... برا همین یه بیانیه داد که هرکی بهترین پیشنهاد رو بده به مدت یک سال می تونه بصورت رایگان از پل هوایی استفاده کنه!

هرکس یه نظری می داد تا اینکه یه بنده خدا گفت: بهتره که جلو هر پل یه تابلو عبور ممنوع بزنید! این مردمی که ما می شناسیم از هرچی که منع بشن بیشتر بهش حریص میشن... میگید نه... امتحان کنید...

و این شد که مردم اون زمان، استفاده از پل هوایی رو با میل و رغبت شروع کردن...

حالا به نظر شما اگه حضرت آدم و حوا جلو خودشون رو می گرفتن و از میوه ممنوعه نمی خوردن، بازم ما آدما هنوز تو بهشت بودیم؟ یا اینکه دنبال یه راه حل می گشتیم تا بیایم تو زمین (یا دنیا) و ببینیم چه خبره؟ شایدم اینقدر که حالا تلاش می کنیم بریم بهشت، اون موقع تلاش می کردیم بریم زمین؟ (یا همون دنیا) ...

بدرود

پ.ن 1: مطلبی که گفتم در حد یه شوخی بود... بهش فکر نکنید و جدی نگیرید، یه وقت نشه شبهه براتون!!!

پ.ن 2: یه جمله ی معروفه که میگه: همه دوست دارن برن بهشت ولی هیچکس دوست نداره بمیره... واقعاً؟!!

پ.ن 3: جمله ای که تو پست قبلی گفته بودم، از رهبره... می دونم که می دونستید.

بصیرت از نگاهی دیگر...

آرسوی — Sun, 29 Jan 2012 20:19:02 GMT

درود

می دونید این جمله از کیه؟

« بصیرت یعنی اینکه بدانیم شمری که سر از تن حسین ابن علی (ع) جدا کرد، همان جانباز صفین است که تا مرز شهادت پیش رفت! »

بدرود

پ.ن 1: به خیلی چیزا که فکر می کنیم خیلی ازشون دوریم، خیلی نزدیکیم، ولی حواسمون نیست...

پ.ن 2: کوتاهی این پست رو بعداً جبران می کنم!

زاغ سیاهی که چوب خورد!

آرسوی — Sat, 14 Jan 2012 19:05:54 GMT

درود

مطمئناً شما هم گاهی وقتا دوست دارید از کار دیگران سر در بیارید، البته نمی گم فضولی، هرچند یکی از تعابیرش همینه... شاید هم از همسایه های محترمی باشید که 24 ساعت جلوی پنجره نشستید و کوچه رو می پایید! (البته این فقط تو فیلمای ایرانی مصداق داره!)

و حتماً بارها اصطلاح یا ضرب المثل « زاغ سیاه کسی را چوب زدن » رو شنیدید... اگه از اون دسته آدما هستید که نمی دونید چرا باید کسی پرنده ای به این زیبایی رو با چوب بزنه، تا آخر این پست رو بخونید... اگه هم می دونید که مابقی متن رو بی خیال بشید و یه سر به پ.ن ها بزنید...

زاغ، نام دیگر زاج است! زاغ یا همان زاج، به نمکی گفته می شه که انواع مختلف و در نتیجه رنگهای متفاوتی داره...

در قدیم مردم خودشون نخ های قالی یا هرچیزی که رنگ لازم داشت رو رنگ می زدن. ( یعنی بصورت دستی اقدام به رنگ زدن می کردند.)

زاغ یا زاج سیاه بیشتر به مصرف رنگ نخ قالی، پارچه و چرم می رسه و در قدیم نیز استفاده می شده... اگر یکی می دید که همسایه یا همکارش، نخ، پارچه یا چرمش رو بهتر رنگ زده و کارش خوش رنگتر و شفاف تر شده، به این فکر می افتاد که دور از چشم طرف، در یه موقعیت مناسب راز این کار رو کشف کنه...

حالا چه ربطی به چوب داشته؟... الآن می گم:

برا همین اون شخص فضول، سراغ ظرفی می رفت که زاغ در اون حل شده بود و چوبی رو درون ظرف می زد و با دیدن و بوئیدن محلول به این نکته پی می برد که در محلول زاغ چه چیزی زیاد شده یا نسبت ترکیبش با آب و سایر مواد چقدر بوده که باعث شده نخ یا پارچه ی رنگ شده کیفیت بهتری داشته باشه...

به این ترتیب این ضرب المثل از همون زمان رایج شده و به کسی که در کار دیگران فضولی می کرده می گفتن: « زاغ سیاه کسی را چوب می زند. »

پس معلوم شد که اصلاً ربطی به زاغ به معنای پرنده نداره...

بدرود

پ.ن 1: چهل روز است که تمام پنجره ها رو به تنهایی زمین گشوده شده اند...

اربعین،با تمام بغض هایش اینجاست...

پ.ن 2: تا کربلای شما به اندازه ی یک زیارتنامه راه است. دست بر سینه می گذاریم و به رسم ادب:

« السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیک یا بن رسول الله... »

کاربرد n ام موچین انبری...

آرسوی — Sat, 07 Jan 2012 18:13:39 GMT

درود

بالاخره بعد از روزهای بیشماری که گذشت، ما هم رسیدیم به سربرگ «ارسال مطلب جدید!»

تصویر زیر رو نگاه کنید...

مطمئناً همه ی شما انواع مختلفش رو دیدید و با طرز کار و کاربردش آشنا هستید... از زیر ابرو برداشتن و .... تا در آوردن خار از دست!...

برا بعضیها هم یه وسیله ی کسب درآمده، مثل آرایشگرا... ولی امروز یه مورد استفاده ی دیگه از این وسیله دیدم که بدنیست برا شما هم تعریف کنم، شاید تنوعی باشه یا تلنگری...

سوار اتوبوس واحد یا خط واحد یا اتوبوسای خط واحد (یا هرچی که شما راحت ترید) بودم و عازم مقصد... کلاً اتوبوس رو به تاکسی ترجیح میدم، مخصوصاً اگه عجله نداشته باشم...

تو شلوغی و تراکم جمعیت آدم احساس تنهایی خاصی داره و میشه شایعات جدید، شخصیتهای جورواجور و ... رو دید و بررسی کرد... مخصوصاً اگه مقصدت ایستگاه آخر باشه و نگران این نباشی که یادت بره تو ایستگاه مورد نظر پیاده بشی...

بگذریم...

وقتی از اتوبوس پیاده شدم، کرایه رو پرداختم و باقیموندش رو که گرفتم به سمت بیرون ایستگاه حرکت کردم...

با خودم گفتم بندازمش صدقه... یه صندوق صدقه روبروم دیدم که یه پسر جوون کنارش وایساده بود... رفتم به سمتش... دیدم داره با صندوق ور میره... نزدیکش که رسیدم متوجه شدم یه موچین تو دستشه و داره اسکناسای تو صندوق رو درمیاره!!!

تو این شلوغی با آرامش خاصی یکی یکی اسکناسا رو می کشید بیرون! یه لحظه از انداختن پول تو صندوق منصرف شدم... چند قدم که رفتم با خودم گفتم: ببینم از رو میره یا نه... برگشتم و کنارش وایسادم و سکه رو انداختم تو صندوق...

نگاهش کردم و گفتم واقعاً که... یه نگاه بهم انداخت و بدون هیچ عکس العملی دوباره به کارش مشغول شد!!! با نگاهش من بیشتر خجالت کشیدم، از اونجا دور شدم...

با خودم گفتم: چه درآمد بی دردسری! و جالب اینجا بود که تو اینهمه آدم مثل من، یکی جلوشو نمی گرفت... شاید از آبروشون می ترسیدن... معمولاً اینجور آدما حیا رو بوسیدن گذاشتن کنار و براشون مهم نیست چی از دهنشون در میاد...

بدرود

پ.ن 1: خیلی از عوامل دست به دست هم میده تا ناهنجاری بوجود بیاد و ممکنه ما تو هرکدومشون سهیم باشیم...

پ.ن 2: بی تفاوتی از خصلتهای بدیه که ما ازش خوب استفاده می کنیم...

پ.ن 3: نظر شما چیه؟

تفریح از جنس کودکانه!

آرسوی — Thu, 15 Dec 2011 18:30:57 GMT

درود

باد می آمد...

« باد را نازل کردیم،

تا کلاه از سرشان بردارد... »

خاک، لبریز به هر خاطره بود...

شوقِ بالا رفتن،

شورِ پایین رفتن،

دستشان را برسانیم به سر شاخه ی هوش.

جیبشان را پر عادت نکنیم.

« خوابشان را به صدای سفر آینه ها آشفتیم.»

نگذاریم که این خاطره ها تَر بشود،

خاکشان گِل بشود...

بدرود

پ.ن: اگر کسی از من کمکی بخواهد یعنی اینکه هنوز روی زمین ارزشی دارم...

صدای محرم...

آرسوی — Wed, 30 Nov 2011 17:49:56 GMT

درود

صدای عزاداری از بلندگوهای مساجد و تکیه ها میاد و من نشستم تو خونه! و ... خیییییلی سردمه، مطمئناً نطلبیده برم.

باز هم محرم و ایام عزاداری آقا امام حسین(ع)، باز هم تکاپوی پیر و جوون، زن و مرد، مسلمون و غیر مسلمون، مذهبی و غیر مذهبی...

کاش یه کم بیشتر به دلیل وجود محرم فکر می کردیم...

محرم چیزی فراتر از تغییر زنگ موبایل به نوحه و چیزی فراتر از سیاه پوش کردن تن و در و دیواره، محرم چیزی فراتر از طبلای بزرگ، صفهای دو زنجیره، صدای بلندتر بلندگوها، بیشتر به چشم اومدن هیئت و تو دید بودنه...

نمی خوام بگم اینا ارزش نداره... داره ولی اینا حاشیه هست، متن نیست... متن چیز دیگست...

یه مسیجی که این روزا زیاد دست به دست میشه و وقتی خونده میشه سرها به نشانه ی تأیید تکون می خورن و کمتر کسی بهش عمل میکنه اینه که:

« حسین (ع) بیشتر از آب تشنه ی لبیک بود، افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند.»

انصافاً بعضی از مداحان گرامی از اونور بوم افتادن و هدف از حرفاشون فقط اینه که اشک مردم رو دربیارن، فقط می خوان مجلس گرم کنن و ... حالا به هر قیمتی.

به قول یه بنده خدا « از ما که گذشته و افکار و اعتقاداتمون سفت! شده، ولی خدا به داد جوونها و نوجوونها برسه با بعضی دستکاریها و روایات من در آوردی بعضی از آقایون راوی... »

بیشتر از این چیزی نمی گم... نکنه واقعیت غیر از این چیزی باشه که ما فکر می کنیم...

بدرود

پ.ن 1: خدایا لیاقت عزاداری شهید کربلا رو به ما عنایت بفرما.

پ.ن 2: بعضی از ما شانس آوردیم که در زمان امام حسین(ع) زندگی نمی کنیم!... چون معلوم نبود تو کدوم جبهه قرار بگیریم!

پ.ن 3: صدای محرم صدای طبل و سنج نیست، صدای یا حسین است... « چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید... »